اراضی کشاورزی و محصولات آن از دیرباز مهمترین منبع ثروت در ایران به شمار میرفت. با وجود اهمیت کشاورزی و متکی بودن درآمدهای حکومت به مالیات کشاورزی تا اواسط دوره قاجار هیچ تحول چشمگیری در کشاورزی ایران رخ نداد. شیوه کشاورزی سنتی ادامه راه و روش کشاورزی گذشتگان بود که طی صدها سال با کمترین تغییرات مورد استفاده قرار میگرفت. حرکت بهسمت کشاورزی نوین از اواخر قرن نوزدهم و تحت تأثیر غرب آغاز شد. ارتباط با غرب افزون بر تأثیری که بر ساختار سیاسی کشور گذاشت، در کشاورزی نیز اثرگذار بود. در این برهه، با تأخیری بیش از یکصد سال نسبت به کشورهای اروپایی، کشاورزی نوین موردتوجه حکومتگران ایران قرار گرفت. در این مقاله به بررسی اسنادی از نخستین مدارس آموزش کشاورزی در ایران پرداخته می شود.
