کمیتة ملی پیکار جهانی با ب یسوادی در پی تعامل ایران با یونسکو در امر مبارزه
با ب یسوادی با هدف بسیج کلیة نیروها و منابع انسانی و مالی کشور و هماهنگ کردن فعالی تهای آنها
در راه مبارزه با ب یسوادی در ایران و اجرای هد فهای مبارزه با ب یسوادی در سال 1344 تشکیل یافت.
بررسی و تحلیل برنام ههای ملی و همکار یهای بی نالمللی آن در حوزة سوادآموزی مسئلة اصلی این
پژوهش است. از این رو، در این مقاله با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی حوزة برنام هها و گسترة
فعالی تهای کمیتة ملی پیکار با ب یسوادی بررسی م یگردد. نتیجة حاصل از این پژوهش آن است که
کمیته ملی پیکار با بی سوادی کوشید تا با برگزاری کلاس های سوادآموزی برای بی سوادان و نوسوادان، آموزش و پرورش آموزگاران، تهیه کتاب های درسی و غیر درسی برای سوادآموزان و نوسوادان، برگزاری همایش ها و نشست های ملی و بین المللی در زمینه سوادآموزی و پیکار با بی سوادی، جلب مشارکت عمومی در امر سوادآموزی و به ویژه بهره گرفتن از همکاری وزارتخانه ها و سازمان هایی چون سازمان زنان ایران و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و تعامل و همکاری گسترده با مشاوران یونسکو در جهت پیشبرد برنامه های عمرانی در زمینه های اجتماعی و فرهنگی به منظور رسیدن به توسعه یافتگی گام بردارد و در عین حال، به ایجاد وحدت ملی و تلا ش های حاکمیت برای نمایش چهره ای مترقی از ایران معاصر به عنوان حکومتی پیشتاز در زمینة اجرای برنامه های فرهنگی و پیشبرد تحولات اجتماعی و در پیوند با نهادهای بین المللی به ویژه یونسکو و دیگر کشورهای جهان یاری رساند. با این حال، سازمان مذکور به دلایلی چند نتوانست به تمامی اهداف فرهنگی و اجتماعی خود دست یابد و همین امر، زمینه ساز آغاز طرح جهاد ملی سوادآموزی و بعدها، تشکیل نهضت سوادآموزی شد که در شماره آتی در خصوص نهضت سوادآموزی ارایه خواهد شد.